तुझ्या वीण जिणे नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे.......
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
.
.
.
.
.
.
.
नजरा वेधती ज्याला, तो तर तुझा चेहरा
हृदयी स्पंदने वाजता , पण असती ती उगा
मी तर बर्फ ठरलो असा, जो शुष्क झालेला
तुझा दाह हा विटाळे, रोज सांजेला...
ढाळे किती अश्क मन हे, सदा
श्वास काळजात रुततो, आता
हासुनी सहय हे सर्वदां....
दुख तरी राहुदे तुझे हृदयी आता
पुष्प पाउली माझ्या, त्या कंटकी वाटा....
ह्यांची आता मला भीती नसे.........
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
नजरा वेधती ज्याला, तो तर तुझा चेहरा
हृदयी स्पंदने वाजता , पण असती ती उगा
मी तर बर्फ ठरलो असा, जो शुष्क झालेला
मला सूर्य तो विटाळे, रोज सांजेला...
तुझ्या आठवा त्या वार करी
तुझा स्पर्शाची आंस धरी
पडके घर, मन विराण करी
सहय आहे मला, छळ किती हा तुझा
नाराजी हि तुझी, अबोला पण तुझा...
सुख आज मला हे अवगत नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
नजरा वेधती ज्याला, तो तर तुझा चेहरा
हृदयी स्पंदने वाजता , पण असती ती उगा
मी तर बर्फ ठरलो असा, जो शुष्क झालेला
मला सूर्य तो विटाळे, रोज सांजेला...
कि तुझ्या वीण जिणे नसे
कि तुझ्या वीण जिणे नसे....
No comments:
Post a Comment